Tetno miekkie z chorób narzadu krazenia spotyka sie:

Tętno miękkie z chorób narządu krążenia spotyka się: 1) w ostrym zapadzie 2) w ostrej niewydolności krążenia sercowej 3) w przewlekłej niewydolności krążenia, zwłaszcza na tle osłabienia lewej komory 4) w pierwotnym rozszerzeniu serca 5) w ostrym i w przewlekłym zapaleniu i zwyrodnieniu mięśnia sercowego 6) w otłuszczeniu serca 7) w ostrym zapaleniu wsierdzia, zwłaszcza wrzodziejącym oraz osierdzia 8) w zapaleniu wsierdzia powolnym 9) w zwężeniu lewego ujścia żylnego nabytym i wrodzonym 10) w zawale mięśnia sercowego 11) w napadzie kołatania serca 12) w niedociśnieniu tętniczym 13) w niedomykalności zastawki trójdzielnej 14) w przewlekłym zrostowym zapaleniu osierdzia 15) w przypadkach wybroczyny śródosierdziowej 16) w zapadzie napadowym. W tych przypadkach, w których tętno miękkie zależy od obniżenia napięcia ściany tętniczej, może stać się ono jednocześnie dwubitne (pulsus dicrotus ). Cechuje je to, że w okresie tej samej ewolucji se rca bezpośrednio po fali tętna wyczuwa się drugą jego falę słabszą. Chybkość tętna zależy od szybkości rozszerzania się tętnicy i jej zapadania w okresie tej samej ewolucji skurczowo rozkurczowej serca. Im chybkość jest większa, tym na krzywej tętna jest ostrzejszy kąt między jej ramieniem wstępującym zstępującym. Read more „Tetno miekkie z chorób narzadu krazenia spotyka sie:”

Takie tetno nazywamy tetnieniem jednakowym (pulsus differens)

Takie tętno nazywamy tętnieniem jednakowym (pulsus differens). Zależnie od tego, która cecha tętna jest niejednakowa odróżnia się: 1) heterotopizm (pulsus differens heterotopicus) mający związek z nieprawidłowym przebiegiem, przeważnie wrodzonym, jednej z jednoimiennych tętnic bardzo często w tych przypadkach w miejscu prawidłowej siedziby tętnicy wyczuwa się tylko jej gałązkę, sama zaś tętnica leży gdzie indziej 2) heterochronizm (pulsus dijierens heterochronicus), gdy różnica dotyczy czasu 3) heterodynamizm (pulsus differens heterodynamicus), gdy niejednakowa jest wysokość tętna 4) heteromorfizm (pulsus dijerens heteromorphoticus), który cechuje różny kształt krzywej tętna. Heterochronizm, heterodynamizm i heteromorfizm bardzo często współistnieją. Wywołuje je utrudnienie dostawania się krwi do jednej z tętnic jednoimiennych wskutek ucisku z zewnątrz lub wskutek zmian chorobowych w ścianie tętnic. Tętno niejednakowe spotyka się: 1) stwar dnieniu tętnic na tle zwężenia (np. Read more „Takie tetno nazywamy tetnieniem jednakowym (pulsus differens)”

W przypadkach zamkniecia przez tetniak tetnicy glównej swiatla którejkolwiek z tetnic odchodzacych od tetnicy

W przypadkach zamknięcia przez tętniak tętnicy głównej światła którejkolwiek z tętnic odchodzących od tętnicy głównej tętno w odpowiedniej górnej połowie ciała może nawet zupełnie zniknąć 5) w zwężeniu lewego ujścia żylnego, czasami nawet w okresie wydolności krążenia, tętno jest słabsze w lewej tętnicy szprychowej, zależnie od ucisku tej części łuku tętnicy głównej, od której odchodzi lewa tętnica podobojczykowa, przez lewą gałąź tętnicy płucnej, uniesioną ku górze przez znacznie rozszerzony lewy przedsionek i przez lewe uszko sercowe; ma znaczenie także przepełnienie krwią tętnicy płucnej i niedostatek krwi w tętnicy głównej, wywołany zwężeniem lewego ujścia żylnego, różnica tętna jest znaczniejsza, gdy chory leży, natomiast słabnie, gdy chory siedzi lub stoi. O wiele częściej w zwężeniu lewego ujścia żylnego niejednakowość tętna w jednoimiennych tętnicach bywa w okresie wybitnej niewydolności krążenia, zwłaszcza jeżeli zwężenie lewego ujścia żylnego jest skojarzone z organiczną niedomykalnością zastawki dwudzielnej. Gdy niewydolność jest bardzo znaczna, dołącza się względna niedomykalność zastawki trójdzielnej. W tych warunkach prawa komora, prawy przedsionek, główna żyła górna oraz żyły bezimienne, szczególnie prawa z rozgałęzieniami, rozciągają się uciskają bliżej leżące tętnice. Odbija się to przede wszystkim na wypełnieniu tętnicy bezimiennej, wskutek czego tętno w prawej tętnicy szprychowej maleje, a nawet prawie znika. Read more „W przypadkach zamkniecia przez tetniak tetnicy glównej swiatla którejkolwiek z tetnic odchodzacych od tetnicy”

Tetno tetniczkowe powstaje wtedy, gdy rozmówca miedzy cisnieniem tetniczym skurczowym a rozkurczowym

Tętno tętniczkowe powstaje wtedy, gdy rozmówca między ciśnieniem tętniczym skurczowym a rozkurczowym, czyli tzw. amplituda tętna, jest znacznie zwiększona. Jest ono objawem znamiennym niedomykalności zastawek tętnicy głównej, nadto spotyka się je w nerwicach sercowo-naczyniowych, w chorobie Basedowa, a nawet u osób zupełnie zdrowych pod wpływem wysokiej ciepłoty, np. gorącej kąpieli podczas upałów itd. Tętno tętniczkowe można wykryć: 1) na łożysku paznokci rąk w postaci przesuwania się ku przodowi i cofania się ku tyłowi różowawej obwódki pod paznokciem, gdy naciśnie się z lekka na jego koniec, by wycisnąć krew z naczyń włoskowatych 2) na czole w tym celu nacieramy czoło, by się zaczerwieniło, tętno tętniczkowe objawia się większym zaczerwienieniem skóry w okresie skurczu uderza więc wtedy zmienność stopnia zaczerwienienia skóry w odpowiednim miejscu czoła 3) badając uważnie źrenice podczas skurczu szybki, duży przypływ krwi r ozszerza naczynia tęczówki wskutek tego tęczówka rozciąga się w kierunku najmniejszego oporu I i zwęża źrenicę zwężenie to ustępuje miejsca rozszerzeniu w okresie rozkurczu 4) na siatkówce w postaci tętnienia 5) na migdałkach podniebiennych oraz na bocznych Powierzchnia języka w postaci okresowego zwiększania się i słabnięcia zabarwienia, zależnie od dużego dopływu krwi. Read more „Tetno tetniczkowe powstaje wtedy, gdy rozmówca miedzy cisnieniem tetniczym skurczowym a rozkurczowym”

Metoda osiagniecia przedluzonej abstynencji pochodnej konopi indyjskich u pacjentów uzaleznionych od marihuany ze schizofrenia

Zaburzenia używania marihuany (CUD) są powszechne w schizofrenii (~ 25%) w porównaniu z populacją ogólną (~ 3%). Tetrahydrocannabinol (THC), główny składnik psychoaktywny w konopiach indyjskich, jest rozpuszczalny w tłuszczach, co powoduje wydłużenie okresu eliminacji kannabinoidów. Podczas gdy wykrycie kannabinoidów w moczu wskazuje na wcześniejsze narażenie na marihuanę, czas ostatniego użycia jest trudny do zweryfikowania utrzymującej się abstynencji przez dłuższy czas (np. 28 dni) u osób zażywających przewlekłe konopie indyjskie. Read more „Metoda osiagniecia przedluzonej abstynencji pochodnej konopi indyjskich u pacjentów uzaleznionych od marihuany ze schizofrenia”

Dowody na zróznicowane zaburzenie stosowania opioidów w schizofrenii w populacji osób uzaleznionych

Chociaż wiadomo, że osoby ze zdiagnozowaną schizofrenią mają podwyższone ryzyko nadużywania i uzależnienia od nikotyny, alkoholu, kokainy i konopi indyjskich, nie jest jasne, czy schizofrenia wiąże się z wyższym odsetkiem zaburzeń w stosowaniu opioidów w porównaniu z populacją ogólną czy osobami z innymi poważnymi zaburzeniami psychicznymi. Tutaj badamy dużą publicznie dostępną bazę danych z ośrodków leczenia uzależnień, aby porównać, jak często pacjenci ze schizofrenią zgłaszają problemy z heroiną lub innymi lekami opioidowymi w porównaniu do innych głównych nadużywania narkotyków. Dla porównania wzorzec nadużywania substancji w schizofrenii jest skontrastowany z osobami z dużą depresją, zaburzeniem dwubiegunowym i całą próbą osób szukających leczenia uzależnień. Stwierdzono, że istotnie mniejszy odsetek pacjentów ze schizofrenią ma problemy z heroiną (5,1%) w stosunku do całej populacji leczonej (18,2%). Read more „Dowody na zróznicowane zaburzenie stosowania opioidów w schizofrenii w populacji osób uzaleznionych”

Zwiazek miedzy schizofrenia a zaburzeniami uzywania substancji: Hipoteza jednoczaca

Zaburzenia związane z używaniem substancji występują powszechnie u pacjentów ze schizofrenią i dramatycznie pogarszają ich ogólny przebieg kliniczny. Chociaż dokładne mechanizmy przyczyniające się do używania substancji w schizofrenii nie są znane, wysunięto szereg teorii wyjaśniających podstawę współwystępowania tych zaburzeń. Proponujemy tutaj jednoczącą hipotezę, która łączy najnowsze dowody z epidemiologicznych i genetycznych badań asocjacyjnych z obrazowaniem mózgu i badaniami przedklinicznymi w celu dostarczenia zaktualizowanego sformułowania dotyczącego podstaw używania substancji u pacjentów ze schizofrenią. Sugerujemy, że uwarunkowania genetyczne ryzyka schizofrenii (szczególnie w systemach neuronalnych, które przyczyniają się do ryzyka zarówno dla psychozy, jak i uzależnienia) sprawiają, że pacjenci są podatni na używanie substancji. Read more „Zwiazek miedzy schizofrenia a zaburzeniami uzywania substancji: Hipoteza jednoczaca”

Randomizowana próba pierwotnej PCI z lub bez rutynowej ręcznej trombektomii

Podczas pierwotnej przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI), ręczna trombektomia może zmniejszyć dystalną embolizację, a tym samym poprawić perfuzję mikronaczyniową. Małe próby sugerują, że trombektomia poprawia wyniki zastępcze i kliniczne, ale w większej próbie odnotowano sprzeczne wyniki. Metody
Losowo przypisaliśmy 10 732 pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) poddawanych pierwotnej PCI do strategii rutynowej wstępnej trombektomii wstępnej w porównaniu z samą PCI. Głównym wynikiem był zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, nawracający zawał mięśnia sercowego, wstrząs kardiogenny lub niewydolność serca klasy IV w NYHA w ciągu 180 dni. Kluczowym rezultatem bezpieczeństwa był udar mózgu w ciągu 30 dni.
Wyniki
Pierwotny wynik wystąpił u 347 z 5033 pacjentów (6,9%) w grupie leczonej trombektomią w porównaniu do 351 z 5030 pacjentów (7,0%) w grupie leczonej PCI (współczynnik ryzyka w grupie leczenia trombektomii, 0,99, przedział ufności 95% [CI], 0,85 do 1,15, P = 0,86). Częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych (3,1% w przypadku trombektomii w porównaniu z 3,5% z samą PCI, współczynnik ryzyka 0,90; 95% CI, 0,73 do 1,12, P = 0,34) oraz pierwotny wynik z zakrzepicą w stencie lub rewaskularyzacją naczynia docelowego (9,9% vs 9,8%, współczynnik hazardu 1,00, 95% CI, 0,89 do 1,14, P = 0,95) również były podobne. Read more „Randomizowana próba pierwotnej PCI z lub bez rutynowej ręcznej trombektomii”

Kryteria ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej w definiowaniu ciężkiej sepsy cd 7

W naszym badaniu oceniano jednak występowanie znaków spełniających indywidualne kryteria SIRS. Wśród pacjentów z infekcją i niewydolnością narządów objawy spełniające dwa lub więcej kryteriów SIRS wystąpiły u 87,9% pacjentów w ciągu 24 godzin od przyjęcia do OIT, potwierdzając ich obecność u większości pacjentów z ciężką sepsą. Niezależnie od tego, jak oceniamy ich wrażliwość, kryteria te nie pozwalają zidentyfikować jednego na ośmiu pacjentów z ciężką sepsą. Ponadto ustaliliśmy, że punkt odcięcia dwóch kryteriów SIRS nie określa żadnego konkretnego punktu przejścia dla ryzyka. Uważa się, że obecność objawów spełniających dwa lub więcej kryteriów SIRS ma doskonałą wrażliwość, ale niską swoistość w przypadku ciężkiej sepsy.15 Nasze badanie wykazało, że może mieć również ograniczoną wrażliwość. Zastosowanie kryteriów w ciągu pierwszych 24 godzin po przyjęciu na oddział intensywnej terapii (okres, w którym rekrutacja do badań sepsy jest najczęstsza) wykluczyłoby około jednego na ośmiu pacjentów z OIT z infekcją i niewydolnością narządów. Może jednak również zmniejszyć specyficzność tych kryteriów. Read more „Kryteria ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej w definiowaniu ciężkiej sepsy cd 7”

Kryteria ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej w definiowaniu ciężkiej sepsy cd..

Ponieważ kryteria SIRS pochodzą od składników związanych z ciężkością posocznicy u pacjenta, określiliśmy zdolność predykcyjną kryteriów SIRS, dostosowując się do wskaźników nasilenia bez kryteriów SIRS, w połączeniu z rokiem, miejscem przyjęcia i prawdopodobieństwem wystąpienia SIRS-pozytywny. Dane podzielono losowo na dwa równe zbiory, z których pierwszy został wykorzystany do opracowania modelu, a drugi do sprawdzenia poprawności modelu. Dyskryminacja modelu została określona przy użyciu pola pod krzywą (AUC), natomiast błąd klasyfikacji został określony przy użyciu poprawy zintegrowanej dyskryminacji i poprawy klasyfikacji netto z wynikami zgłoszonymi specjalnie dla zestawu danych walidacyjnych. Poprawę reklasyfikacji netto określono najpierw jako poprawę bez kategorii, a drugą stratyfikację w kwartyli ryzyka. Aby ustalić, czy predyktory śmierci różnią się istotnie między sepsą SIRS-dodatnią a sepsą SIRS-ujemną, opracowano wielozmiennowy model regresji logistycznej dla śmiertelności u wszystkich pacjentów z sepsą przy użyciu metody LASSO, przy czym zmienna inkluzja określona za pomocą kryterium informacji Schwarz-Bayesa. Interakcje między zidentyfikowanymi predykatorami śmiertelności a statusem SIRS zostały następnie zastosowane w celu ustalenia, czy charakter zależności od śmiertelności różni się w zależności od statusu SIRS.
Wszystkie dane analizowano przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.4 (SAS Institute). Read more „Kryteria ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej w definiowaniu ciężkiej sepsy cd..”