Szczepionki tyfusowe gotowe do wdrożenia

Gorączki wrzodowe obejmują dur brzuszny wywołany serotypem Salmonella enterica typhi (S. typhi) i gorączką paratyfatyczną wywołaną przez serotyp Paratyphi A lub B (S. Paratyphi). Te patogeny ograniczone do ludzkich organizmów są nabywane przez spożycie skażonej wody lub pokarmu, a u danego pacjenta nie można odróżnić klinicznie, który czynnik powoduje chorobę. S. Typhi wyraża otoczkowy Vi (zjadliwy) polisacharyd, podczas gdy S. Paratyphi A i B nie mogą syntetyzować Vi. Przed zastosowaniem antybiotyków, dur brzuszny miał wskaźnik śmiertelności od 10 do 20%. Przenoszenie gorączki jelitowej jest zminimalizowane lub wyeliminowane, jeśli populacje mają dostęp do uzdatnionych zasobów wody i urządzeń sanitarnych, aby usunąć ludzką fekalia. Gdy takie udogodnienia są niedostępne, ryzyko duru brzusznego może być znacznie zmniejszone przez immunizację szczepionkami przeciw durowi brzusznemu.
Wczesne szczepionki przeciw durowi brzusznemu (dezaktywowane termicznie całe organizmy S. typhi zachowane w fenolu) zostały opracowane w latach 90. XIX wieku. Sześć dekad później Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) sponsorowała szeroko zakrojone, randomizowane, kontrolowane próby terenowe, w których badacze stwierdzili, że podobne zabite szczepionki z pełnymi komórkami zapewniają istotną ochronę przed durami tyfusowymi.1 Jednakże, ponieważ te szczepionki często wywoływały wyniszczające działania niepożądane (gorączka i złe samopoczucie), rzadko były używane do kontrolowania endemicznego duru brzusznego.1
Po doniesieniu z 1948 r., Że chloramfenikol drastycznie złagodził gorączkę jelitową i zmniejszył wskaźnik zgonu do mniej niż 1%, leczenie pacjentów z doustnym chloramfenikolem stało się podstawą kontroli duru brzusznego w krajach rozwijających się przez następny ćwierć wieku. Gwałtowne przebudzenie nastąpiło w latach 70. XX w., Kiedy epidemie tyfusu opornego na chloramfenikol wystąpiły w Meksyku i Wietnamie. Epidemie te stymulowały poszukiwania alternatywnych doustnych terapii antybiotykowych i przyspieszonych wysiłków mających na celu opracowanie nowej generacji lepiej tolerowanych, skutecznych szczepionek na dur brzuszny. Wysiłki przyniosły owoce, gdy żywy doustny szczep szczepionkowy Ty21a Ty21a i pozajelitowa szczepionka polisacharydowa Vi uzyskały licencję pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku lat dziewięćdziesiątych. Pomimo obszernych danych dokumentujących bezpieczeństwo, skuteczność i praktyczność szczepionek Vi i Ty21a, nie były one szeroko stosowane programowo w krajach rozwijających się.
Pod koniec lat 80. zaczęły pojawiać się szczepy S. Typhi odporne na wiele klinicznie istotnych antybiotyków. W odpowiedzi, w 1999 r. WHO zaleciła stosowanie szczepionek przeciw durowi brzusznemu w celu szczepienia dzieci w wieku szkolnym na terenach, gdzie oporny na antybiotyki dur brzuszny był endemiczny. W 2008 r. WHO i Światowy sojusz na rzecz szczepionek i szczepionek podjęły bardziej aktywne działania w celu zachęcenia do programowego stosowania tych szczepionek, w których tyfus jest problemem zdrowotnym.
Na całym świecie częstość występowania szczytów gorączki jelitowej wśród dzieci w wieku szkolnym. Jednak w niektórych południowoazjatyckich slumsach miejskich infekcje bakteriemiczne S. Typhi osiągają szczyt wśród dzieci w wieku przedszkolnym, szczególnie gdy przypadki są wykrywane przez aktywny nadzór domowy2,3; takie infekcje występują rzadko u niemowląt. Ponieważ rozszerzony program WHO dotyczący szczepień nie obejmuje zwykle rutynowych wizyt dla małych dzieci lub dzieci w wieku przedszkolnym, ochrona tych grup wiekowych wymaga innowacyjnych strategii
[przypisy: wodniak pęcherzyka żółciowego, akademia dietetyki wrocław, lekarz rodzinny września ]

Powiązane tematy z artykułem: akademia dietetyki wrocław lekarz rodzinny września wodniak pęcherzyka żółciowego