Porównanie przezcewkowej chirurgii z czujnym wyczekiwaniem na umiarkowane objawy łagodnej hiperplazji prostaty czesc 4

Żaden mężczyzna nie przeszedł więcej niż jedno rozszerzenie lub więcej niż dwie przezcewkowe resekcje. Wyniki leczenia po trzech latach
W trakcie trzyletniego badania 41 pacjentów (7,4 procent) wycofało zgodę na dalszą kontynuację: 24 osoby w grupie chirurgicznej (8,6 procent) i 17 w grupie czuwania (6,2 procent, p = 0,28). Trzydziestu mężczyzn (5,4 procent) straciło czas na obserwację: 14 w grupie operacyjnej (5,0 procent) i 16 w grupie czuwania (5,8 procent, p = 0,68).
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki leczenia po trzech latach obserwacji. Wyniki leczenia przedstawiono w Tabeli 2. Dwudziestu trzech mężczyzn zmarło. Wskaźniki umieralności były podobne w grupach operacyjnych i grupach czuwających (odpowiednio 1,7 i 1,3, na 100 pacjento-lat obserwacji, P = 0,55). Operacja była związana z wyższym wskaźnikiem wykrycia raka prostaty (9,6 procent, w porównaniu z 2,9 procent z czujnym wyczekiwaniem) z powodu przypadkowego odkrycia komórek rakowych w próbkach usuniętych podczas operacji.
W grupie chirurgicznej wystąpiły 23 niepowodzenia w leczeniu i 47 w grupie z czuwaniem oczekującym (względne ryzyko 0,48; przedział ufności 95%, 0,30 do 0,77). Wskaźnik niepowodzenia w grupie czuwania z oczekiwaniem wynosił 6,1 na 100 osobo-lat obserwacji, w porównaniu z 3,0 na 100 osobo-lat w grupie operacyjnej (P = 0,002). Wyższy odsetek osób w grupie czuwającej z wyczekiwaniem był w dużej mierze spowodowany wyższą częstością występowania trzech wyników: trudny do utrzymania zatrzymanie moczu (2,9 procent w porównaniu do 0,4 procent), duża objętość moczu (5,8 procent w porównaniu do 1,1 procent) i wysoki poziom moczu w moczu. Wynik w zakresie objawów chorobowych układu moczowego (4,3 procent vs. 0,4 procent).
Sześciudziesięciu pięciu mężczyzn przydzielonych do grupy czujących oczekujących (24 procent) przeszło operację podczas trzyletniego okresu obserwacji, 20 z nich z powodu niepowodzenia leczenia. Wśród tych pacjentów najczęstszymi wskazaniami do zabiegu była duża objętość moczu (u 11 mężczyzn), objawy ze strony układu moczowego (w 8 przypadkach) i trudna retencja moczu (w 5). Aby ocenić wpływ przejścia z czujnego oczekiwania na operację, przeprowadziliśmy analizę wtórną, która obejmowała jedynie dane z okresów, w których pacjenci otrzymywali wstępnie przypisane leczenie. W tej analizie wystąpiło mniej niepowodzeń w leczeniu operacyjnym (2,7 na 100 osobolat) niż w przypadku czujnego oczekiwania (6,2 na 100 osobolat, P <0,001).
Zmiana w objawach i jakości życia
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki leczenia i jakość życia po trzech latach obserwacji. Informacje na temat objawów objawowych i moczowo-płciowych przedstawiono w Tabeli 3. W porównaniu z czujnym oczekiwaniem, zabieg chirurgiczny wiązał się z poprawą objawów i lepszymi wynikami dla kłopotów z moczem i zakłóceń w codziennym życiu (p <0,001 dla wszystkich porównań). Operacja była również związana z poprawą szczytowego natężenia przepływu (P <0,001) i zmniejszoną objętością resztkowego moczu (P = 0,015) oraz z poprawą niektórych objawów nietrzymania moczu. Na poziomie podstawowym, 22 procent pacjentów w grupie operacyjnej i 18 procent osób w grupie czujnej z wyczekiwaniem było umiarkowanie lub zasadniczo zaniepokoiło kapanie moczu lub zwilżenie spodni, w porównaniu z odpowiednio 5,7 i 12 procent po trzy lata (P = 0,002).
Zabieg operacyjny nie wiązał się ze zmianami w ogólnym samopoczuciu (P = 0,217), aktywnościach społecznych (P = 0,945) lub sprawności seksualnej (P = 0,92)
[więcej w: ośrodek terapii uzależnień warszawa, glikogenoza, akademia dietetyki wrocław ]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane tematy z artykułem: akademia dietetyki wrocław glikogenoza ośrodek terapii uzależnień warszawa