Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera ad 6

Niższe ogólne wyniki BAI były związane z niższymi wyjściowymi wynikami BAI (P <0,001), a także z samodzielnym odesłaniem do badania (P = 0,002). Niższe ogólne wyniki CES-D były związane z niższymi wyjściowymi wartościami CES-D (P <0,001), z młodszym wiekiem przy wystąpieniu objawów choroby Alzheimera u rodziców (P = 0,003) oraz z samodzielnym odesłaniem (P = 0,008 ). Niższe ogólne wyniki IES były związane z płcią męską (P = 0,01). Żadne inne współzmienne nie były znacząco powiązane z wynikiem. Osoby z grupy .4-dodatniej były bardziej prawdopodobne niż osoby z grupy nieujawniającej lub podgrupa .4-negatywna, aby zgłaszać wysokie postrzegane ryzyko i ogólny negatywny efekt poznania swojego genotypu (Tabela w Dodatku Uzupełniającym). Read more „Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera ad 6”

Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera ad 5

Zaprojektowaliśmy wstępnie zdefiniowane analizy, aby umożliwić wykrycie znaczących różnic i nie obserwując żadnego z nich, następnie przeprowadziliśmy analizę post hoc dla równoważności przez zbadanie 95% przedziałów ufności. Wszystkie przedziały ufności wykluczały różnicę 5 punktów lub więcej dla wyników zarówno dla BAI (w granicach 3 punktów), jak i dla CES-D (w granicach 2 punktów). Wyniki po ujawnieniu na BAI i CES-D były silnie związane z odpowiednimi punktami odniesienia dla tych miar (P <0,001 dla obu porównań). Tabela 3. Tabela 3. Read more „Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera ad 5”

Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera czesc 4

W analizie zamiar-do-leczenia, brakujące wartości obliczono metodą Monte Carlo z łańcucha Markowa wielokrotnego imputacji przy użyciu oprogramowania statystycznego PROC MI, wersja 9.1 (SAS Institute). Aby ocenić trendy w czasie, dodaliśmy terminy interakcji między grupą a czasem jako współzmiennymi do modeli podłużnych. Model analizy pierwotnej był również uruchamiany osobno dla każdego punktu czasowego. Proces ten powtórzono dla wyników IES. Wszystkie trzy wyniki zostały następnie zbadane w ten sam sposób dla dwóch podgrup ujawnienia i grupy nieujawniania. Read more „Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera czesc 4”

Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera cd

90-minutowa, półsynchroniczna sesja grupowa, którą prowadził doradca genetyczny, opisała ograniczenia testów APOE, brak korzyści medycznych z takich badań i format przekazywania informacji o ryzyku. Wszyscy badani później spotkali się indywidualnie z doradcą genetycznym w celu pobrania próbek krwi, które zostały wysłane do Athena Diagnostics w celu określenia genotypu APOE. Osobnicy byli następnie losowo przydzielani do otrzymywania wyników genotypowania (grupa ujawniająca) lub do nieotrzymywania wyników (grupa nieujawniania). Osobnikom w grupie nieujawniającej pokazano osobno dwie karty: jedną pokazującą częstość występowania choroby Alzheimera w populacji ogólnej w zależności od wieku, a drugą wykazującą częstość występowania choroby u krewnych pierwszego stopnia pacjentów z chorobą Alzheimera. 29 Osobnikom w grupie z ujawnieniem pokazano te same krzywe z dodatkową linią dla ich specyficznego dla genotypu ryzyka (ryc. Read more „Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera cd”

Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera ad

Wykluczyliśmy podmioty, które uzyskały 1.3 SD poniżej norm na Powtarzalnej baterii do oceny stanu neuropsychologicznego lub testu szerokiego zasięgu 3; wyższe niż 20 w Inwentarze lęku Becka (BAI), który mieści się w zakresie od 0 do 63, z wyższymi wynikami wskazującymi większy niepokój; lub więcej niż 26 w skali depresji Centrum Badań Epide- miologicznych (CES-D), która mieści się w zakresie od 0 do 60, z wyższymi wynikami wskazującymi na większą depresję. Przodkowie byli określani na podstawie samoopisu uzyskanego za pomocą pytania wielokrotnego wyboru, z następującymi opcjami: biały, amerykański Indianin, azjatycki, czarny i latynoski; zmieniliśmy oznaczenie inne w przypadku, gdy badany wybrał więcej niż jedną opcję. BAI10,11 to 21-itemowa skala zaprojektowana w celu odróżnienia objawów lęku od depresji i wrażliwości na zmiany. Test ten opiera się na zgłoszonej przez samego pacjenta ciężkości danego objawu lękowego w poprzednim tygodniu, z klinicznym wynikiem odcięcia 16 (umiarkowany lęk). CES-D12,13 mierzy objawy depresji w badaniach nieklinicznych populacji, z klinicznym wynikiem odcięcia od 16 do 20.14,15 Oszacowaliśmy, że 5-punktowe różnice na BAI lub CES-D byłyby czułym wskaźnikiem klinicznie znaczącego zmiany i że przy próbie 46 osób na grupę badanie miałoby siłę statystyczną równą 80%, aby wykryć tę różnicę w każdej skali. Read more „Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera ad”

Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera

Genotyp apolipoproteiny E (APOE) dostarcza informacji na temat ryzyka choroby Alzheimera, ale odradzano genotypowanie pacjentów i członków ich rodzin. Zbadaliśmy wpływ ujawnienia genotypu w prospektywnym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu. Metody
Losowo przydzielono 162 bezobjawowe osoby dorosłe, które miały rodzica z chorobą Alzheimera, aby otrzymać wyniki własnego genotypowania APOE (grupa ujawniająca) lub nie otrzymać takich wyników (grupa nieujawniania). Mierzyliśmy objawy niepokoju, depresji i stresu związanego z testem 6 tygodni, 6 miesięcy i rok po ujawnieniu lub nieujawnieniu.
Wyniki
Nie było znaczących różnic między obiema grupami pod względem zmian uśrednionych w czasie miar lęku (4,5 w grupie ujawniającej i 4,4 w grupie bez ujawnienia, P = 0,84), w depresji (odpowiednio 8,8 i 8,7, P = 0,98), lub zależność od testu (odpowiednio 6,9 i 7,5, P = 0,61). Read more „Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera”

Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) ad 5

Nie wiadomo, czy niski poziom odporności krzyżowej wobec historycznie odległych wspólnych epitopów może dawać pewną ochronę kliniczną przed nowo pojawiającym się wirusem. Historia wirusa grypy A (H1N1) jest przerywana częstymi, sporadycznymi przenoszeniem różnych gatunków ze świń na ludzi. Chociaż sporadycznie przenoszone wirusy świńskie są wystarczająco patogenne dla ludzi, aby wywołać klinicznie widoczną chorobę, rzadko są przenoszone między ludźmi. Ekspozycja i infekcja są konieczne, ale niewystarczające, aby pojawił się nowy wirus epidemiczny; wirus musi również adaptować się i przekazywać12. Jedynym wyraźnym wyjątkiem od ogólnej zasady, że te wirusy świńskie nie są przenoszone między ludźmi, był wybuch w Fort Dix. Read more „Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) ad 5”

Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) czesc 4

Linia 2009 przenosi trzy segmenty genów, które mają wspólne (choć odległe) pochodzenie z wirusa 1918 z sezonowym wirusem człowieka: segmenty kodujące nukleokapsyd, niestrukturalne i (być może najważniejsze) białka HA.43,45 W badaniach ludzi B odpowiedź pamięci komórkowej u osób, które przeżyły pandemię w 1918 r., neutralizujące przeciwciało przeciwko HA w rekombinowanym wirusie 1918 było specyficzne i bardzo długotrwałe.46 Częściową odporność heterotypową wykazano w modelach zwierzęcych i w nieco złagodzonej chorobie u ludzi, którzy mieli wcześniej grypę infekcja, szczególnie odporność na wirusy zawierające podobne podtypy HA.47 Chociaż nie wykazano, by odpowiedzi przeciwciał przeciwko innym białkom wirusowym były ważne w nadawaniu odporności, odpowiedzi na NA mogą zapewniać częściową ochronę i mogą tłumaczyć, dlaczego ciężkość choroby w epidemii grypy 1947 została osłabiona pomimo znaczących zmian w białku HA.16 Odporność komórkowa może również odgrywać rolę w rywalizacji między szczepami grypy. Chociaż cytotoksyczne limfocyty T nie zapewniają istotnej klinicznie ochrony przed infekcją u ludzi, mogą pośredniczyć w krzyżowej reakcji i heterotypowej ochronie w odpowiedzi na konserwatywne białka wirusowe w modelach mysich, a zmniejszenie wydzielania wirusów obserwowano u ludzi, nawet przy braku przeciwciał Przeciw HA i NA.47,48 Cytotoksyczne limfocyty T, które są wytwarzane przez wirusy grypy sezonowej przeciwko konserwatywnym epitopom, mogą dostarczyć heterotypowych odpowiedzi immunologicznych, które mogą tłumić transmisję, nawet przy braku mierzalnej ochrony przeciwciałem.
Wnioski
Rysunek 2. Rycina 2. Historia linii zakaźnych u ludzi i świń. Read more „Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) czesc 4”

Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) cd

Badanie seropowalencji wykazało znacznie zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia podwyższonego poziomu przeciwciał przeciwko wirusowi świńskiej grypy A (H1N1) u świń, w porównaniu z nieporażonymi osobnikami z grupy kontrolnej.22 W trakcie badania jeden osobnik został zidentyfikowany z aktywną infekcją grypy świń. Samozbierająca się hodowla nosowo-gardłowa wyhodowała potrójny, reasortujący izolat H1N1 (A / Iowa / CEID23 / 2005) 22 genotypu, o którym wiadomo, że krążył w świni w Stanach Zjednoczonych od późnych lat 90. XX w. Przenoszenie wirusa świńskiej grypy na ludzi odbywa się sporadycznie i wiąże się z narażeniem zawodowym i środowiskowym, w tym członkami rodziny osób w grupach wysokiego ryzyka. 24-26 W styczniu 1976 r. Read more „Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) cd”

Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) ad

Bardzo młode niemowlęta, wciąż chronione przez matczyne przeciwciała, oraz osoby w wieku powyżej 20 lat, wszystkie miały neutralizujące przeciwciało przeciwko świńskiej grypie, ale nie zawsze przeciwko ludzkiej grypie.4 Ponieważ obecność przeciwciał przeciwko świńskiej grypie prowadzona była w znacznie innym przedziale wieku niż przeciw ludzkiej grypy w tym czasie 4 uważano, że odporność była najprawdopodobniej wynikiem ekspozycji na grypę świń w 1918 r., a nie reaktywności krzyżowej przeciwciał heterologicznych. Brak przeciwciał przeciwko wirusowi świńskiej grypy A (H1N1) u dzieci urodzonych w 1919 r. Lub później świadczy o tym, że wirus szybko zmutował do nowego wariantu antygenowego. Od tego czasu różnice genetyczne w hemaglutyninie (HA) wykazują wczesną rozbieżność między wirusami ludzkimi a trzustkowymi.13 Ewolucja wirusa w 1918 r. U ludzi (1918-obecnie)
Analiza pełnych sekwencji genomowych reprezentatywnych wirusów grypy A (H1N1) z 17 krajów i pięciu kontynentów, które zostały pobrane w latach 1918-2006, pokazuje, że wszystkie osiem segmentów wirusa ma generalnie zgodne wzorce ewolucji w czasie.14 Tak więc, ludzka grypa A (H1N1) wirus nie uzyskał nowych segmentów genów z ptaków lub innych źródeł. Read more „Perspektywa historyczna – pojawienie się wirusów grypy A (H1N1) ad”